pahawak naman sa kamay mo. ulit.
di ako makatigil.
titingnan ko ng titingnan ang album na yon sa facebook. titingnan ko ng titingnan ang pictures hanggang magselos ako. titingnan ko ang smiles nyo, ang gamit na hawak mo, ang posisyon ng mga paa, kamay, pati ang anggulo ng magsmile. titigan ko ang ang tikwas ng buhok mo habang tumatalon ka sa saya. Hindi ako makukuntento at maghahanap pa ako ng ibang albums na nakatag ka, pagkatapos ay babalik sa album na yon kasi duon pinakamarami ang iyong kuha. babasahin ko lahat ng nagcomments at maiinis sa walang kwenta nila “Hahaha”. Tatandaan ko ang mga mukha ng mga kasama mo. Tititigan ko lahat ng yon, isa isa, hindi ako magnenext agad, susulitin ko ang pose mo. Tititigan ko ang background, yung mga taong tanga na hindi alam na kasama pala sila sa picture. Iisaisahin ko lahat ng pictures sa album, hanggang masaktan ako ng sobra, yung tipong di nako makahinga. pagkatapos, saka ako aalis. kukuha ng unan, at saka mag-iisip ng album title, para kung sakaling sa kunwari, ako nalang siguro ang kumukuha ng pictures.
It’s not you. It’s… well… somebody else.
Us and Fate.
Stupid Us. Never really knew how Fate works. Stupid Us. Had Us terrified Fate with Us’s heart, Fate would have been never crossed Us’s path. Stupid Us. All these times Us thought Us was Fate. But in the end, it was Fate who had Us, around Fate’s fingers, through the air in between the thumb and the index and then to the floor. It was Us. Never torn apart, never damaged, always trusted. It was never Fate. Fate could not decide on what ice cream to share or movie to watch or moment to tell. It was Us. Us decides for Us, never Fate. Because Fate would just be there, to be a reason when Us fails.
So in the end it was not Us, it was Fate.

